เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู
 
 
 
สวัสดีทุกๆท่านนาก๊ะ...
วันนี้เราจะมาทำการบ้านลูกๆส่งค่ะ *ชิ้ง*└( ̄▽ ̄*)
ก็ ภาษาเราอาจจะไม่ได้ดีเท่าที่ควร อ่านแล้วงง ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย...
ถามว่า ทำไมไม่วาดรูป คือ เอิ่ม... ช่วงนี้ไม่ค่อยมีอารมณ์และเวลาวาด...
เลยมาในรูปแบบฟิคชั่นแทนนะคะ...
 
งั้นเราไปอ่านกันเลยนะคะ...
 
ปล.มีBGM จากอุมิเนโกะมาแถมเพื่อความบิ้วท์อารมณ์ในตอนเริ่มแรก(?)ด้วย ฟังหรือไม่ฟังก็ได้ค่ะเย่ๆ
 
 
-อาซากุระ อาคิ-
 
ผลสุ่ม
 

 
Sea - Umineko BGM
 

 

 

'ซ่า...ซ่า...'

 

เสียงทะเลไหลเข้าชายฝั่งดังอย่างต่อเนื่อง แสงแดดยามสายสาดส่องสะท้อนกับน้ำทะเลเป็นแวววาวจนแสบตา

หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่บนหาดทรายสีน้ำตาลอ่อน เรือนผมสีดำของเธอ ถูกพัดด้วยสายลมหน้าร้อนตามฤดูประกอบด้วยลมบก นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความแปลกใจ

มือของเธอกำลังยกขึ้นปิดตานิดๆ มองน้ำทะเลไกลแสนไกลไม่มีขอบเขตสิ้นสุด

 

"จะว่าแปลกก็ไม่เชิง... แต่ก็ไม่ได้มาทะเลนานแล้วนี่นา"

เสียงสดใสดังขึ้น พลางหมุนตัวหันหลังให้แผ่นหลังรับแสงอาทิตย์ร้อน

หันไปจะมองเห็นป่าใหญ่ไกลชายฝั่ง หันซ้ายจะมองเห็นประตูบานสีเขียวฟ้าปิดอยู่

และเมื่อมองไปทางขวา จะมีชายฝั่งไปเรื่อยๆ จนไม่รู้ว่าจะไปจบที่ไหน

 

"เอาล่ะ ทำการบ้านๆ ไม่ได้มาเที่ยวทะเลซะหน่อย"

เธอยิ้มขำพลางใช้มือตบหน้าตัวเองเตือนสติเล็กน้อย ก่อนหันไปทางขวา ก้าวเท้าออกไปทีละก้าวๆอย่างช้าๆ

เรื่อยๆเจอเปลือกหอยตามพื้นทรายเอย ตุ๊กตากระต่ายลอยทะเลไปกับหมวกทรงสูงเอย  ถุงชาตามพื้นทรายก็ดี

แต่ยังไม่เจอตำราเค้กเลย

 

"อยู่ไหนน้า..."พูดไปกวาดชายตามองไปรอบๆ และเดินไปเรื่อยๆ ใช้มือปาดเหงื่อ จนสะดุดตามองไปเห็นหนังสือสีน้ำตาลเข้มเล่มหนา

และวิ่งเข้าไปดู มีรูปดาวหกแฉก อือ ใช่แล้ว! นี่คือตำราเค้กที่เธอหา ในที่สุดเธอก็เจอมันซะที

 

"เอ แต่ว่าแปลกๆอยู่นะ..." ดวงตาสองสีมองตำแหน่ง เริ่มขมวดคิ้วนิดๆ

เพราะว่าหนังสือนั้นอยู่บนกองสาหร่าย ใต้กองสาหร่ายมีดินทรายหนาๆทับกองพะเนินกันหนาแน่นจนเหมือนภูเขาเล็กๆจิ๋วๆเหมือนก่อทราย

ทำเอาเธอวิตกกังวลสงสัยอย่างสุดๆ

 

'หรือว่ามันจะเป็น... อืม ไม่หรอกมั้ง'เธอคิดเช่นนี้อยู่ในใจ ส่ายหัวสลัดความน่าจะเป็นออกไป

และค่อยๆหยิบตำราเค้กเล่มนั้นขึ้นมา

 

"เอาล่ะ...  บ็อกการ์ดอยู่ไห..."

 

'ฟึ่บ!'

 

เสี้ยววินาทีทันใดที่คำพูดถามหาถูกกล่าวออกมา... สิ่งนั้นมาปรากฏตรงหน้าเธอซะแล้ว...

มันผุด...ขึ้นมาจากกองทรายหนาแน่น กองสาหร่ายอย่างไม่คาดคิดมาก่อน

มันเป็นอะไรที่เธอกลัวที่สุด!

 

ถ้าจะให้อธิบายลักษณะของมันล่ะก็...

'ตัวโตกว่าเราสองเท่า มีดวงตาสีดำ ตาข้างซ้ายโตกว่าตาข้างขวา หัวโล้น ทั้งตัวไม่มีอะไรปกปิด...

แต่จุดเด่นของมันคือ... ทั้งตัวสีม่วง จมูกใหญ่ หน้าตาของมัน....'

 

มันคือ...!

 

.

.

.

 


 

ใช่แล้ว... ปีศาจซึ่งอยู่ในอพาร์ตเม้นท์ร้าง(ในเกม)นั่นเอง ตอนนี้มันมีกองสาหร่ายกองอยู่บนหัว! และทั้งตัวเต็มเปียกและเต็มไปด้วยเม็ดทรายเต็มไปหมด

 

คิ้วขมวดจนสุด ปากและตาเบิกกว้างตกใจจนขีดสุด ระยะห่างของเธอกับมัน มันแค่สองเมตรครึ่ง!

ก่อนจะมายิ้มสงบสติอารมณ์ แต่ทว่าจะทำยังไง ตัวก็สั่นไม่หาย ขา-มือเริ่มอ่อน ... ค่อยๆถอยหลังไปทีละนิดๆ

พลันปิ๊งความคิดได้ว่า..

 

'จริงสิ! มันไม่__ผู้หญิงอยู่แล้วนี่นา!' แต่ทว่า พอเธอถอยหลังเรื่อยๆ มันเริ่มจะก้าวหน้าตาม...

เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะ... จำได้ว่า...

 

.

.

.

 


 

ภาพปีศาจกินเด็กหญิงสาวในเกมหลอนเข้ามาในหัว ตัวเริ่มแข็งชะงักทีละนิด

 

"ฮะ ฮะ ฮ่า..."เสียงหัวเราะแห้งๆหลุดออกมา หน้าซีด  และหันหลังวิ่งเอาตัวรอดสุดชีวิต

มันเห็นอย่างนั้น มันรีบวิ่งตาม จ้ำๆจนเป็นรอยเท้าบนทราย จนกระทั่ง รองเท้านักเรียนส้นสูงเริ่มจมกับพื้นทราย

ทำให้เริ่มทรงตัวไม่ได้ และสะดุดล้ม! ตำราเค้กตกหล่นไปอีกด้านนึง

มันเริ่มเข้ามาเรื่อยๆ จนจะกระโดดกระถาโถมในระยะหนึ่งเมตรนั้น...

 

"ริดดิคูลัส!"เสียงตะโกนดังลั่นไปทั่วชายหาด พร้อมมือขวาถือไม้กายสิทธิ์ไม้ซากุระ ชี้ไปยังตัวมัน!

ทันใดนั้น ร่างของมันพลันสลายหายไป... เหลือแต่กระดาษมีอักษรรูนทิ้งเอาไว้

มือซ้ายว่างรีบคว้ากระดาษและมองเพื่อแก้

 

'ตัวนี้ต้องเป็นตัวอักษรนี้... ตัวนั้นต้องเป็นตัวอักษร...'ความคิดในหัวเริ่มหมุนพร้อมกับความจำเกี่ยวกับอักษรรูนโบราณที่ท่องมา

เขียนอะไรบางอย่างอีกด้านหนึ่งของกระดาษ

 

'O P E N'

 

เมื่อเขียนเสร็จ เธอมองทะเล ถอนหายใจนิดๆกับเหตุการณ์เมื่อครู่

ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น รู้สึกเจ็บแปล๊บตรงแขนและขา

 

"แผลถลอก..."แขน ขามีรอยผิวเนื้อหนังสีเข้มกว่าสีผิว เมื่อแตะจะรู้สึกเจ็บแสบ เห็นอย่างนั้น

จึงค่อยๆเดินอย่างช้าๆ ไปเก็บตำราเค้กและหยิบกระดาษอักษรรูน เดินไปจนถึงประตูกลับสถานที่เดิม

วางกระดาษอักษรรูนเอาไว้  ถือตำราเค้ก มือเปิดประตูและเดินออกมาจากชายหาดทะเลนั้น

 

"ถึงจะคิดอยู่แล้วก็เถอะ... แต่นี่มันคาดไม่ถึงจนเกินไปแล้ว..."เสียงสั่นเครือดังขึ้นมา ก่อนปิดประตูไปชายหาดและบ่นออกมาเล็กน้อยอยู่คนเดียว

 

 

 

-อาซากุระ อากิโตะ-

  ผลสุ่ม

Haruka - Umineko BGM

 

 "

 

"ที่นี่มันอะไร(วะ)ครับ?..."

 

เสียงทุ้มบ่นออกมา มองไปด้านบน มีเพียงต้นไม้สูงในป่าใหญ่ แทบจะมองไม่เห็นท้องนภาสีฟ้าและก้อนเมฆสีขาว

แต่ยังพอมีแสงสาดส่องพอมองเห็นทางเดินในป่าได้ เขาหันซ้ายหันขวาไปมามองรอบๆป่าเต็มไปด้วยต้นไม้สูง

ไม่เห็นตุ๊กตากระต่ายเสียเลย

 

"อ้าว? แย่ละ... ลืมทางกลับ...แต่คงได้เที่ยวเพลินแน่ล่ะ..."เขาพูดขึ้นมาอย่างไม่แปลกใจ

ก่อนยักไหล่ช่างมันปะไรนิดๆ เดินต่อไปในป่าไม้ผลัดใบใหญ่ เหยียบใบไม้ที่ร่วงตามพื้น ดังกรอบแกรบๆ

 

นกตัวน้อยส่งเสียงร้องจิ๊บๆเป็นระยะๆ และสัตว์ต่างๆกำลังหาอาหารไปให้ลูกของตนกิน

ดูแล้วช่างน่าจรรโลงใจอย่างบอกไม่ถูก กระรอกหาลูกโอ๊ค นกหาไส้เดือนตามดินต่างๆ

จนเสียงนึงเริ่มดังขึ้นมา จึงหยุดชะงักระหว่างเดิน หลับตา เพื่อฟังเสียงดังแว่วๆช้าๆ

 

"----------!"เสียงดังงุ้งงิ้งๆน่ารำคาญเริ่มดังขึ้นจนปวดหู นั่นคือเสียงของพิกซี่

สัตว์เวทย์มนต์สีฟ้าตัวเล็กจิ๋ว มีปีกจิ๋วบินไปมา สูงไม่เกินหนึ่งฟุต ส่งเสียงสื่อสารกัน มีเพียงพวกมันเท่านั้นที่เข้าใจ

และชอบแกล้งโดยการหยิกหู หรือดึงหูคนเราไปติดตามตำแหน่งต่างๆ

ทันใดนั้น พิกซี่นั้นกำลังบินมาอยู่ตรงหน้าว่อนไปทั่ว ราวๆ2-3ตัว

 

"มาแล้วสินะ..."เขาพูดออกมาเบาๆ ก่อนหยิบไม้กายสิทธิ์ท่องคาถาใช้กำจัดพิกซี่อย่างช้าๆและมั่นคง

 

"เพสกิพิกซี่ เพสเตอร์โนมี!"ทันใดนั้นพิกซี่ตัวจิ๋วพวกนั้นได้ถูกแช่แข็งและล่องลอยไปตามอากาศต้นไม้เหมือนเดิม ผู้ร่ายคาถามองและยิ้มขึ้นนิดๆ

เพียงนึกว่าคงหมดแล้ว

แต่ทว่า...

 

"--------------------------------------------!!!"เสียงของพิกซี่ในคราวนี้กลับดังขึ้นยิ่งกว่าเดิม

มีแต่เสียงนี้ดังไปทั่วป่า ราวกับคลื่นเสียงกำลังจะแตกพังจนทำลายแก้วหูเมื่อใดก็ได้ นกเริ่มบินออกจากบริเวณป่านั้นจนเห็นได้ชัด

'!?' ชายเรือนผมดำมองขึ้นไปอย่างตกใจเล็กน้อย ก่อนมองไปรอบๆ

เต็มไปด้วยพิกซี่ล้อมรายรอบไปหมด 2-3ตัวนั้นต่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม เสียงของมันราวกับหัวเราะคิกคักเวทนากับอีกฝ่าย ซึ่งไม่มีทางหนีเพราะถูกพวกมันรายล้อมไปหมด แล้วเขาจะทำอย่างไร

 

"ไม่ไหวเลยนะ...  ไม่เลยจริงๆ กะแล้วเชียว..."เขายักไหล่และพูดกับตัวเองเบาๆขึ้นราวกับยังมีโอกาส ชี้ไม้กายสิทธิ์ของเขาไปข้างหน้า เสี้ยววินาทีนั้นพิกซี่ต่างจะบินเข้ารุมด้วยความสนุกสนานบันเทิง

ก่อนจะถูกแช่แข็งไปจนหมด ไม่หลุดเป็นเหมือนเดิมเหมือนคราวที่แล้วได้ และล่องลอยไปตามอากาศสูงขึ้นไป

 

'Freezing Charm'เขาร่ายคาถานี้ในใจ มันทำให้พวกพิกซี่ตัวแข็ง ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ล่องลอย

เห็นกระดาษรหัสหล่นออกมาจากพิกซี่ตัวหนึ่งลอยสูงขึ้นไป เนื่องด้วยเขาไม่ต้องการรอให้มันหล่นมาหา จึงชี้ไม้กายสิทธิ์อีกครั้ง

 

"แอ๊กซีโอ" ทันใดนั้นกระดาษอักษรรูนโบราณ ล่องเข้ามาหาชายเจ้าของตาสองสีอย่างรวดเร็ว และเก็บไม้กายสิทธิ์เอาไว้

มองไปเห็นพิกซี่ตัวนึงลอยออกจากกลุ่มเพื่อน ร่างสูงจึงเดินตามไป หักเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา สลับกันมา ด้วยความสงสัย จนกระทั่งมาถึงจุดๆหนึ่ง

เขาหันไปมองเห็น... ตุ๊กตากระต่ายมีรูปดาวหกแฉกอยู่ อยู่บนต้นไม้กิ่งล่างสุด สูงประมาณสองเมตร

 

ก่อนจะยกแขนยื่นมือออกไปเก็บตุ๊กตากระต่ายมีรูปดาวหกแฉก

เก็บได้แล้ว เจ้าตัวจึงนั่งลงใต้ต้นไม้ต้นนั้นแก้อักษรรูนอยู่พักหนึ่ง

และเขียนตัวอักษรลงไป

 

'O W E R'

 

"มันไม่ใช่แฮะ..."มือใหญ่เกาหัวแกร่กๆ ก่อนเขียนตอบแก้

จากการเดาลงไป

 

"มันน่าจะเป็นแบบนี้สินะ..."

 

'O V E R'

 

เมื่อเห็นว่าเข้าที่แล้ว เหลือแค่การเดินตามหาทางกลับเท่านั้น เขาจึงลุกขึ้นพร้อมหยิบกระดาษอักษรรูน,ตุ๊กตากระต่าย เดินออกจากบริเวณนั้นเพื่อหาทางกลับ

 

.

.

.

 

เจ้าตัวใช้สัญชาตญาณของตัวเองโดยการดูความน่าจะเป็น

เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา เดินไปข้างหน้า ถอยไปข้างหลัง เหลียวหลังมองหลายรอบอยู่อย่างนั้นราวๆครึ่งชั่วโมง

ดูเหมือนทั้งตัวจะสะบักสะบอมไปหมด เดินผ่านต้นไม้ผ่านใบไม้ จนทั้งตัวเต็มไปด้วยใบไม้ จนมาอยู่ตรงหน้าประตูบานเดิม

 

"ดูเหมือนจะจบแล้วนะ"เขาเอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจเหนื่อยๆ เหลียวมองข้างหลัง ก่อนจะวางกระดาษอักษรรูนทิ้งไว้

เปิดประตูบานนั้น เดินออกไปพร้อมของที่สั่งให้หา และพูดต่อว่า

 

“เที่ยวจนสนุกสุดๆ...แต่ก็ เหนื่อยแฮะ” 

 

 
อาซากุระ อาคิ กับ อาซากุระ อากิโตะ ส่งการบ้านค่ะ
 

 

 โซนแถม -ทำไมหนูอาคิกลัวเบะม่วง?-

 

ผปค. - ทำไมหนูอาคิถึงกลัวเบะม่วงคะ กลัวมากเลยนะึคะ ตอนทำการบ้าน

 

อาคิ - เราเป็นคนขวัญอ่อนค่ะ... ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนนี้ มีเพื่อนมักเ้กิ้ลคนนึงมาชวนเล่น หลังจากเล่นเลยกลัวไำปตลอดค่ะ... *ทุบโต๊ะตัวสั่น*

 

ผปค. - เหรอจ๊ะ... *หันหลังไปก่อนทำหน้าแบบใน meme*

"โคตรคุ้มค่า(ว่ะ)ค่ะ"

 

อาคิ :

 

"มาให้ต่อยกันเลยมั้ยคะ ผปค."

 
 
ก็ จบกันไปแล้วนะคะ...
หวังว่าจะสนุก ไม่มากก็น้อย
เพราะแม้แต่ผปค.คิดไปยังอดหัวเราะสะใจก๊ากไม่ได้เลย
 
กา่รบ้านครั้งนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากการแคสเกมของพี่ออยค่ะ *โดนเตะตาย*
 
เราเพิ่งเคยทำฟิึคชั่นส่งเป็นการบ้านค่ะ ฮ่าๆๆ
คิดว่าคงจะเพิ่มเลเวลการเขียนไปในตัวด้วย //หะ

ถ้าหากงงหรือสงสัยอะไร ก็ถามได้เลยค่ะ
ติ-ชมได้เรื่อยๆนะคะ
 
ขอบคุณที่อ่านค่ะ!
 
ปล.มีใครอ่านครบทุกตัวอักษรบ้างยกมือขึ้นนน *เงียบกริบ*
 
 
-FIN-

edit @ 16 Aug 2012 20:20:53 by Aki_Runava

Comment

Comment:

Tweet

ทำได้ดีมากครับทั้งสองคน
ไม่เป็นอะไรมากสินะครับ *ยิ้ม* ขอรับของไปก่อนนะครับ

#4 By NekoSensei on 2012-09-24 22:32

ทำได้ดีมากครับทั้งสองคน
ไม่เป็นอะไรมากสินะครับ *ยิ้ม* ขอรับของไปก่อนนะครับ

#3 By NekoSensei on 2012-09-24 22:32

พรูชชชชชชชชชช 555555
มาได้ไง /มองเบะม่วง/ 55555
บรรยายสวยดีนะ *3* #แต่งแบบนี้ไม่ได้ อิอิกำ OTL

#2 By さくちゃん on 2012-08-25 13:53

สะพรึงเบะม่วง= [ ] ="

#1 By saki_no_hana on 2012-08-17 22:23

Aki_Runava View my profile